Zamknij
Ponad dwa tysiące trzysta lat temu pewien człowiek postanowił zostać sławny. Nie miał niczego szczególnego do zaoferowania światu, więc podpalił świątynię Artemidy w Efezie. Jeden z siedmiu cudów starożytności poszedł z dymem. A Herostrates dostał to, czego chciał. Nieśmiertelność.
Ostatnio śnią mi się grzyby. Wiadomo, sezon trwa, a że nie znajduję czasu na ulubiony sport Polaków, czyli poszukiwanie brązowych kapeluszy w igłach sosen, widocznie organizm uznał, że trzeba mi zapewnić niezbędny trening nocą. Trochę to niesprawiedliwe. Człowiek się nachodzi, nazbiera, w pajęczyny nawet wpadnie, a potem okaże się, że i tak nie ma co na patelnię wrzucić.
Słowo „korek” staje się ostatnio synonimem zła. Niezależnie od tego, gdzie występuje, natychmiast budzi w człowieku potrzebę użycia siły.
Historia jest kiepskim reporterem. Skrupulatnie zapisuje numery pułków, nazwiska dowódców i miejsca, w których spadły bomby. Nie zanotowała za to tytułu filmu wyświetlanego 1 września 1939 roku w sierpeckim kinie. A właśnie to chciałabym wiedzieć. Może była to komedia.
Postanowiłam być twarda i nieczuła jak głaz. Ludzie czasem podejmują różne zobowiązania, więc też spróbowałam. Chusteczek nie używałam, nad znaczeniem wypowiadanych słów się nie zastanawiałam. Żadnych skojarzeń też nie miałam.
O powstaniu warszawskim pisałam wiele razy. O powstańcach. O sierpczanach, którzy uczestniczyli w walkach. O kolejnych rocznicach, marszach, zniczach i piosenkach. I o turnieju piłki nożnej rozgrywanym dla uczczenia kolejnych rocznic wybuchu powstania. Nie przypuszczałam jednak nawet w najdziwniejszych snach, że przyjdzie mi napisać, jak w 16-tysięcznym mieście zorganizowano dwie konkurencyjne imprezy upamiętniające to samo wydarzenie. Niemal w tym samym miejscu i w tym samym czasie.
I tak oto pewnego czerwcowego dnia, w białej bluzce, ciemnej spódnicy, z maskotką i długopisem w ręku, stanęłam przed drzwiami Liceum Ogólnokształcącego im. majora Henryka Sucharskiego w Sierpcu. Wtedy jeszcze do szkoły średniej zdawało się egzaminy. Trzeba było napisać wypracowanie i rozwiązać trzy z pięciu zadań.
Moja znajoma ma dzieci, nawet dwoje. Nikt jej nie zabronił, więc ma. Zadowolona często nawet bywa. Chyba nie czytała tych wszystkich artykułów ani nie słuchała podcastów o tym, że dzieci to odpowiedzialność, bo nie można na wczasy samemu wyjechać ani wieczorem pójść do teatru, a gdyby tej dwójki nie miała, to jak nic jeździłaby już Lamborghini i godzinami pławiła się w basenie we własnym pałacu.
Początek wakacji postanowił zadowolić w tym roku wszystkich. Były czterdziestostopniowe upały dla tych, którzy marzyli o tropikach bez konieczności kupowania biletu lotniczego. A już tydzień później wyciągaliśmy kurtki, bo temperatura spadła o dwadzieścia stopni. Jedni zdążyli się usmażyć, drudzy zmarznąć, a trzeci – najbardziej przezorni – nosili w torbie jednocześnie krem z filtrem, parasol i sweter. Polska szkoła przetrwania w wersji wakacyjnej.
Chciałam kupić buty. W internecie. Dobre, porządne, takie, które moja stopa z wysokim podbiciem pokocha od pierwszego założenia i które pozwolą mi przeżyć kolejne festyny, biesiady, jubileusze, zawody sportowe, akademie, otwarcia, zakończenia i wszystkie te wydarzenia, na których człowiek niby tylko stoi, a wieczorem czuje się, jakby przeszedł pielgrzymkę do Santiago de Compostela.
Być może pytanie nie brzmi: „Dlaczego młodzi nie chcą mieć dzieci?”. Być może ważniejsze jest pytanie: „Czy nadal potrafimy wychowywać następne pokolenie?”. Ktoś będzie żył tutaj po nas. I od nas zależy, czego go nauczymy. Człowiek zostawia po sobie nie tylko geny. Zostawia też inne ślady.
Szkoła Podstawowa nr 3 rzuca cień na moje życie od samego jego początku. I to dosłownie, bo mój rodzinny dom sąsiaduje ze szkołą. Odkąd moja pamięć sięga, to ten wielki budynek stał tam. Moje pierwsze wspomnienie jest związane z drzwiami. Były ogromne i miały kratę.
Podobno język polski jest jednym z najtrudniejszych języków świata. Zawsze bawiło mnie oglądanie zmagań obcokrajowców albo ogromnych tablic zapisanych wszystkimi możliwymi formami jednego czasownika. Wydawało mi się, że językiem ojczystym posługuję się w miarę sprawnie i nic nie jest już w stanie mnie zaskoczyć. Wiadomo jednak, że na świecie są rzeczy, o których filozofom się nie śniło.
Śmierć polityka rzadko zatrzymuje ludzi na dłużej niż jeden dzień. Kilka wpisów, trochę zdjęć i słów o tym, że był „inny niż wszyscy”. Potem wraca normalność, w której znów nie ma miejsca na człowieka, tylko na funkcję. Tym razem coś jednak zazgrzytało, bo niespodziewanie zabrakło człowieka, który naprawdę próbował coś zmienić.
Co trzeci (!) młody człowiek czuje się samotny. Oni proszą o lekcje, podczas których uczono by ich, jak się kolegować. Nikt z mojego pokolenia, a pewnie i następnych, nawet by o tym nie pomyślał. Tak zmienił się świat. Tak bardzo się w nim jako ludzkość zagubiliśmy. Nie sądziłam, że aż tak mocno.