Sezon na niedoczas

Ostatnio śnią mi się grzyby. Wiadomo, sezon trwa, a że nie znajduję czasu na ulubiony sport Polaków, czyli poszukiwanie brązowych kapeluszy w igłach sosen, widocznie organizm uznał, że trzeba mi zapewnić niezbędny trening nocą. Trochę to niesprawiedliwe. Człowiek się nachodzi, nazbiera, w pajęczyny nawet wpadnie, a potem okaże się, że i tak nie ma co na patelnię wrzucić.

Zbieranie grzybów traktuję poważnie. Lubię chodzić po lesie. Gdy trwa sezon, nic mnie nie boli, nie jest mi ani za gorąco, ani za zimno, nawet kleszcze i komary mnie nie przerażają. Jak są grzyby, to wszystko inne idzie w odstawkę. Sprawdzenie miejsc, gdzie rosną, sprawia, że „tylko na chwilę” potrafi zająć pół dnia. I właśnie z tym pół dnia mam ostatnio problem.

Pozostaje oglądać cudze zbiory. Ludzie pokazują pełne kosze, a ja mogę pokazać pełny kalendarz. Chociaż przyznam, że wolałabym kosz.

Zajrzałam więc do sennika. Skoro już grzyby przychodzą do mnie nocą, chciałam wiedzieć, po co. Jadalne mają oznaczać zdrowie, dobrobyt i powodzenie. Zbieranie to osiąganie celów i doczekanie się efektów własnej pracy. Taka wykładnia bardzo mi odpowiada. Zwłaszcza dobrobyt. Chociaż na początek wystarczyłoby mi wolne popołudnie. Takie, podczas którego ze spokojem duszy, że nic już nie trzeba zrobić, poszłabym do lasu. Pewnie osobnik, który w ten sposób interpretował sny o grzybach, też cierpiał na chroniczny niedoczas.

Oczywiście słyszałam tłumaczenia, że wszyscy mamy te same 24 godziny. Nie jestem jednak do końca przekonana. Ałbena Grabowska, która przyjechała do sierpeckiej biblioteki, mieści w nich trójkę dzieci, ponad trzydzieści napisanych książek, kilka musicali i jeszcze pracę lekarki. Muzealnicy też najwyraźniej dostali jakiś przydział dodatkowych godzin, bo nie dość, że pilnują tego, co już mają, to jeszcze wymyślają samurajów w ratuszu, jarmarki, wystawy i inne rzeczy, żeby człowiek przypadkiem nie mógł powiedzieć, że w muzeum nic się nie dzieje.

Są jeszcze właściciele ogródków. Tych podejrzewam najbardziej. Wracam wieczorem, a tu u kogoś trawa skoszona, pomidory podwiązane, chwastów nie ma, kwiatki kwitną jak z katalogu. Kiedy oni to robią? W nocy? Czy może istnieje jakaś tajna trzydziesta godzina doby, o której nikt mi nie powiedział?

A ja nie mogę wygospodarować pół dnia na podgrzybka. Niby wszyscy mamy te same dwadzieścia cztery godziny, ale zaczynam podejrzewać, że ktoś mi moje podbiera. Jak nic zaczaiło się w kącie „coś” i bezczelnie kradnie czas na wrzucenie zdjęć, przeczytanie książki, napisanie kolejnego opowiadania, a nawet, o zgrozo, pójście na ćwiczenia.

Sztuczna inteligencja podejrzewa u mnie przewlekły przypadek „inni jakoś potrafią”. Wycwaniła się bestia i zaczyna się ze mnie nabijać. Ja tu jej zwierzam się z trudnych dylematów, a ona: „Objawy nasilają się przy oglądaniu cudzych ogródków, czytaniu biografii i wręczaniu nagród. Sposoby leczenia: trzeba jechać na grzyby”.

Powinna mi jeszcze skierowanie wypisać. Z napisem „Cito!!!”. Wtedy pewnie przed Nowym Rokiem się obrobię. I dam radę. Ostatecznie bywały już takie grudnie, w których grzyby dało się zbierać. A jak się nie uda, wproszę się do jakiejś pieczarkarni. Może nawet reportaż napiszę.