Korek nad korkami

Słowo „korek” staje się ostatnio synonimem zła. Niezależnie od tego, gdzie występuje, natychmiast budzi w człowieku potrzebę użycia siły.

Zaczyna się od korka w wannie. Przez lata działa bez zarzutu, aż pewnego dnia osiąga pełną jedność z odpływem. Człowiek ciągnie za łańcuszek, podważa go nożem, łyżeczką i pilniczkiem do paznokci. Korek pozostaje niewzruszony. W końcu wodę trzeba wybierać wiaderkiem, a kąpiel kończy się pytaniem, czy naprawdę nie można było po prostu wziąć prysznica.

Potem mamy korek od butelki. Kiedyś człowiek go odkręcał i pił. Widocznie było to zbyt proste. Po kolejnych reformach korek został przytwierdzony do butelki i odtąd broni dostępu do napoju, wbijając się w nos, zahaczając o policzek i kierując zawartość na brodę.

Jestem przekonana, że w piekle znajduje się osobny kocioł dla tych, którzy wymyślili to rozwiązanie. Nie będą się w nim jednak gotować. Przez całą wieczność będą pili swoje ulubione napoje z takich butelek. Korek w nos, oranżada po koszuli, a do gardła ani kropli.

To jednak tylko niewinne drobiazgi w porównaniu z korkiem drogowym. Tego nie można wyciągnąć, odkręcić ani podważyć pilniczkiem. Można jedynie siedzieć, patrzeć na zderzak samochodu przed nami i zastanawiać się, dlaczego wszyscy postanowili wyjechać dokładnie wtedy, kiedy my.

Niedawno próbowaliśmy wydostać się z Sierpca w kierunku Torunia. Od ulicy Reymonta – korek. Od klasztoru – korek. Przy wyjeździe koło elektrowni – również korek. Nie było wypadku, kolizji ani stada krów urządzającego protest na jezdni. Samochody po prostu stały. Być może niektóre od dawna i zdążyły już założyć tam rodziny.

Pojechaliśmy przez Mieszczk. Spóźnieni niemożebnie, ale za to bogatsi o wiedzę, że z Sierpca można czasem wyjechać. Trzeba tylko najpierw przestać próbować robić to najkrótszą drogą.

Najciekawsze jest to, że mówimy o małym mieście. Nie o Warszawie, gdzie na drugi koniec jedzie się z kanapkami, termosem i ładowarką. Sierpecki korek nie ma nawet miejsca, żeby porządnie się rozwinąć. Musi być zwarty, oszczędny i dobrze zorganizowany. W kilku ulicach potrafi zmieścić wszystko, na co większe miasta potrzebują kilkunastu kilometrów.

Osobną konkurencją jest przejazd koło szkół podczas przerw albo po zakończeniu lekcji. Uczniowie przechodzą przez jezdnię, samochody ruszają i hamują, a kierowcy szukają miejsca możliwie najbliżej wejścia. Najlepiej takiego, z którego dziecko mogłoby wysiąść prosto do swojej ławki.

Wszyscy mówią o niżu demograficznym. Najwyraźniej w ramach zadośćuczynienia nastąpił wyż w sprzedaży samochodów. Dzieci jest coraz mniej, za to pojazdów potrzebnych do ich przewiezienia – jakby coraz więcej. Przy tym tempie wkrótce na jednego ucznia będą przypadały trzy auta: jedno do szkoły, drugie na powrót, a trzecie na wszelki wypadek.

22 września, w dniu ukazania się gazety, obchodzimy Dzień bez Samochodu. Zatem tego jednego dnia, stojąc w korku, bo przecież po bułki trzeba jechać, warto się zastanowić, czy właśnie nie zaczęła się jakaś wojna maszyn. I na wszelki wypadek poklepać nasze autko, tłumacząc mu, że rozumiemy potrzebę jego spotkania z innymi, równie pięknymi jak on, pojazdami. Tak na wszelki wypadek...