Nic mnie nie ruszyło

Postanowiłam być twarda i nieczuła jak głaz. Ludzie czasem podejmują różne zobowiązania, więc też spróbowałam. Chusteczek nie używałam, nad znaczeniem wypowiadanych słów się nie zastanawiałam. Żadnych skojarzeń też nie miałam.

Nie ruszył mnie czerwony maluch. Prawa jazdy na nim nie robiłam, pierwszy raz za kierownicą też nie siedziałam, a z rodziną nad morze jeździłam pociągiem. Nie miałam więc żadnego powodu, żeby zatrzymać się przy nim na dłużej. Przy srebrnym polonezie również nie. Obejrzałam go tylko z przodu, z tyłu, z obu boków i zajrzałam do środka. Wyłącznie z dziennikarskiego obowiązku.

Nie słuchałam też ze szczególnym zainteresowaniem właścicieli zabytkowych aut. Opowieści o samochodach kupionych po latach poszukiwań, odnawianych w garażu i obiecanych dzieciom są przecież zupełnie zwyczajne. Nie ruszają. Nic a nic. Tak samo jak zdanie: „Taki miałem, tylko czerwony”, które na zlocie padało mniej więcej co trzy minuty. Nie liczyłam. Samo mi się zapamiętało.

Na Festiwalu Smaków także zachowałam pełen profesjonalizm. Pierogów z babką ziemniaczaną ani policzków, ani nawet żeberek nie spróbowałam, ponieważ jestem wegetarianką. Patrzyłam więc, jak jedzą je inni. Nie zazdrościłam. Ani trochę. Uważam nawet, że patrzenie na cudzy talerz jest znacznie mniej kaloryczne. No bo przecież taki serniczek to się wcale nie liczy.

Nie porwały mnie również koncerty. Jeśli noga czasem zaczynała wybijać rytm, robiła to bez konsultacji ze mną. Ja pracowałam. Fotografowanie ludzi, którzy śpiewają „A wszystko to…” albo „Zawsze z tobą chciałbym być”, wymaga przecież skupienia. Zwłaszcza kiedy wszyscy wokół znają słowa, a człowiek odkrywa, że również je zna. Oczywiście zupełnie przypadkiem.

Na pikniku country nie pociłam się w kowbojskim kapeluszu ani kowbojkach. Uznałam, że nie muszę przebierać się za uczestniczkę, skoro mogę wyglądać jak osoba, która pomyliła imprezy. Inni potraktowali temat poważniej. Były kapelusze, odpowiednie buty i pełna gotowość do podboju Dzikiego Zachodu. Ja pozostałam nieugięta. Dziki Zachód musiał poradzić sobie beze mnie.

Odpust także nie wywołał żadnych wspomnień. Obwarzanki były tylko obwarzankami, korkowce wyłącznie hałaśliwą zabawką, a odpustowe pierścionki – biżuterią za mniej więcej pięć złotych i milion wspomnień. Nie przypomniałam sobie, jak kiedyś człowiek szedł na odpust z kilkoma monetami i wracał przekonany, że dokonał najważniejszych zakupów w życiu. Absolutnie nie.

I tak minęło mi kilka dni, podczas których nic mnie nie ruszyło. Ani maluch, ani polonez, ani obwarzanki. Potem przyszło mi pisać o Jerzym Malewiczu, który jako niespełna szesnastolatek poszedł z butelką benzyny walczyć w powstaniu warszawskim. I tu moja kamienna odporność trochę się zachwiała. Oczywiście tylko trochę.

Bycie nieczułym jest w sumie łatwe. Człowiek szybko przyzwyczaja się do tego, że inni go nie obchodzą. No bo nie znam nikogo, kto mieszkał w zawalonym domu, pojęcia nie mam, kim był okradziony mężczyzna. Nie znam też Mateusza ani rodziny z Milewka, która po pożarze straciła dach nad głową.

Mogę więc z czystym sumieniem przejść obok puszki, nie przeczytać apelu o pomoc, nie wpłacić nawet złotówki. Mogę. W końcu postanowiłam być nieczuła jak głaz. Tylko czy warto?