Moja znajoma ma dzieci, nawet dwoje. Nikt jej nie zabronił, więc ma. Zadowolona często nawet bywa. Chyba nie czytała tych wszystkich artykułów ani nie słuchała podcastów o tym, że dzieci to odpowiedzialność, bo nie można na wczasy samemu wyjechać ani wieczorem pójść do teatru, a gdyby tej dwójki nie miała, to jak nic jeździłaby już Lamborghini i godzinami pławiła się w basenie we własnym pałacu.
Nawet gdyby wszystkie przeczytała i przesłuchała, pewnie machnęłaby ręką, bo kocha swoją starą „Strzałę”, a na basen to nawet karetą zaprzężoną w czwórkę koni nikt jej nie zaciągnie. Do teatru i tak chodzi. Dzieci jakoś jej nie przeszkadzają.
Ostatnio jednak moja znajoma się zdenerwowała. Słowo „zdenerwowała” nie do końca oddaje stan, w jakim się znalazła. Słów znacznie lepiej oddających jej stan nie wypada jednak drukować w gazecie.
W każdym razie podesłała mi link do artykułu, który ukazał się na stronie regionalnej telewizji. Tytuł brzmiał: „Ostry dyżur chirurgii dziecięcej w Płocku zawieszony. Najbliższy w Warszawie”. Dalej można było przeczytać, że Wojewódzki Szpital Zespolony w Płocku czasowo zawiesił ostry dyżur Klinicznego Oddziału Chirurgii Dziecięcej. Powodem są braki kadrowe.
Moja znajoma nie poczuła się zaniepokojona. Ona miała wizje. Mnóstwo wizji. W jednej widziała, jak wiezie swoje nieletnie pacholę z krwawiącą raną do Warszawy i nerwowo próbuje sprawdzić w telefonie, który szpital pełni akurat ostry dyżur. W jeszcze czarniejszym scenariuszu jej „Strzała” odmawiała posłuszeństwa, więc jechała z dzieckiem pociągiem i autobusem, zaliczała trzy przesiadki, a na koniec taksówkarz odmawiał zabrania zakrwawionego pasażera.
Podobno wyobraźnia jest darem. Tego dnia moja znajoma chętnie by się go pozbyła.
Bo nagle okazało się, że problemem między Sierpcem a Warszawą nie są tylko kilometry. Są jeszcze zawieszone oddziały, brak lekarzy i pytanie, którego żaden rodzic nie chciałby sobie zadawać: „A gdzie właściwie mam jechać?”.
NFZ zapewnia, że w przypadku zagrożenia zdrowia i życia dziecko musi zostać przyjęte, a w razie potrzeby przetransportowane do odpowiedniej placówki. Tak mówią procedury. Procedury są bardzo mądre. Nie wpadają w panikę. Nie siedzą z dzieckiem na tylnym siedzeniu samochodu. Nie zastanawiają się, czy zdążą.
W takich chwilach człowiek odkrywa, że słowo „system” jest niezwykle wygodne. Nie ma twarzy, nazwiska ani numeru telefonu. To system dopuścił do tego, że zabrakło chirurgów dziecięcych gotowych pełnić całodobowe dyżury, a duże szpitale w regionie nie są w stanie zapewnić dzieciom pilnej pomocy chirurgicznej. To system zawiódł.
Tylko że kiedy dziecko spadnie z roweru albo dostanie ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego, nikt nie dzwoni do systemu.
W piątek próbowałam skontaktować się z dyrektorem sierpeckiego szpitala. W sekretariacie poinformowano mnie, że jest na spotkaniu. Do chwili zamknięcia tego numeru nie oddzwonił. Nie otrzymałam więc odpowiedzi na pytanie, dokąd rodzic z powiatu sierpeckiego powinien pojechać z dzieckiem wymagającym pilnej pomocy chirurgicznej.
Moja znajoma nadal nie marzy o Lamborghini. Marzy o tym, żeby nie dalej niż godzinę drogi od domu działał ostry dyżur chirurgii dziecięcej, z którego nigdy nie będzie musiała skorzystać.
Jak widać, na NFZ rodzicom przysługują coraz prostsze marzenia.
Brak komentarza, Twój może być pierwszy.
Dodaj komentarz
Użytkowniku, pamiętaj, że w Internecie nie jesteś anonimowy. Ponosisz odpowiedzialność za treści zamieszczane na portalu ekstrasierpc.pl. Dodanie opinii jest równoznaczne z akceptacją Regulaminu portalu. Jeśli zauważyłeś, że któraś opinia łamie prawo lub dobry obyczaj - powiadom nas [email protected] lub użyj przycisku Zgłoś komentarz