Chciałam kupić buty. W internecie. Dobre, porządne, takie, które moja stopa z wysokim podbiciem pokocha od pierwszego założenia i które pozwolą mi przeżyć kolejne festyny, biesiady, jubileusze, zawody sportowe, akademie, otwarcia, zakończenia i wszystkie te wydarzenia, na których człowiek niby tylko stoi, a wieczorem czuje się, jakby przeszedł pielgrzymkę do Santiago de Compostela.
Znalazłam je. Uważnie przeczytałam opis. Sprawdziłam rozmiarówkę. Obejrzałam zdjęcia. Przeczytałam opinie innych kupujących, bo przecież jestem rozsądna, ostrożna i nie podejmuję decyzji pochopnie. A potem zobaczyłam licznik. Wyprzedaż kończy się za dziesięć minut.
Niby nic. Zwykły chwyt marketingowy. Każdy to wie. Ja też wiedziałam. Tylko że od tej chwili nie kupowałam już butów. Brałam udział w wyścigu. Z czasem, z własnym rozsądkiem i z wizją, że jeśli nie kliknę natychmiast, moje idealne buty znikną z internetu, a ja zostanę na zawsze skazana na obcierające półbuty i plaster przyklejany na piętę w samochodzie.
Wcisnęłam „zapłać”. Przeszłam całą procedurę i wtedy okazało się, że moje konto bankowe zostało zablokowane, bo źle podałam hasło. Do końca promocji zostały trzy minuty. Tylko trzy.
Zirytowana zadzwoniłam na infolinię. Oczywiście byłam piąta w kolejce. I wtedy, gdzieś między automatycznym komunikatem a własnym narastającym sapaniem, dotarło do mnie, że właśnie przegrywam z licznikiem. Nie z potrzebą. Nie z rozsądkiem. Nie z realną okazją. Z licznikiem.
Kilka dni później przeczytałam informację o mieszkańcu powiatu sierpeckiego, który stracił prawie 77 tys. zł, przekonany, że inwestuje na giełdzie. Najpierw był formularz w internecie, potem telefon od „eksperta”, niewielki zysk, kolejne wpłaty i wiara, że jeszcze chwila, jeszcze jedna decyzja, jeszcze jeden przelew. Łatwo wtedy pokiwać głową i powiedzieć: „Jak można było się na to nabrać?”. Można.
Mechanizm bywa podobny. Ktoś tworzy poczucie wyjątkowej okazji, presję czasu i obietnicę korzyści. Jedni kupują nieistniejące akcje, inni buty, których podobno za chwilę zabraknie. Skala jest nieporównywalna. Ja straciłam co najwyżej trochę godności i kilkanaście minut życia na infolinii. On stracił oszczędności.
Różnica nie polega jednak na tym, że jedni są mądrzy, a drudzy naiwni. Po prostu jedni w porę orientują się, co się dzieje. Albo mają szczęście i kończy się tylko na odblokowywaniu konta bankowego oraz irytacji, że promocja właśnie uciekła. Inni dostrzegają to dopiero wtedy, gdy jest już za późno.
Bo prawda jest taka, że wszyscy lubimy myśleć, że nie damy się nabrać. Że oszustwa dotyczą innych ludzi. Tych mniej ostrożnych, mniej rozsądnych, bardziej łatwowiernych. Tymczasem wystarczy dobrze dobrana obietnica, odrobina presji i przekonanie, że właśnie trafia się okazja życia. A wtedy rozsądek potrafi zniknąć szybciej niż para nowych butów z internetowej wyprzedaży.
P.S. Buty kupiłam. Te same, na innym portalu, taniej niż „okazja mojego życia”.
Brak komentarza, Twój może być pierwszy.
Dodaj komentarz
Użytkowniku, pamiętaj, że w Internecie nie jesteś anonimowy. Ponosisz odpowiedzialność za treści zamieszczane na portalu ekstrasierpc.pl. Dodanie opinii jest równoznaczne z akceptacją Regulaminu portalu. Jeśli zauważyłeś, że któraś opinia łamie prawo lub dobry obyczaj - powiadom nas [email protected] lub użyj przycisku Zgłoś komentarz