Od Unii do Kasztelana. Historia sierpeckiej piłki nożnej

Zaczynali w biało-zielonych koszulkach, przebierali się w prywatnym domu, a sprzęt naprawiali za własne pieniądze. Później były awanse, pucharowe zwycięstwa, ale również trudne chwile. Przez sto lat zmieniały się nazwy klubów, ale zawsze znajdowali się ludzie, dla których futbol był czymś więcej niż niedzielnym meczem.

Wszystko zaczęło się od Kazimierza Wojtowicza, który przyjechał do Sierpca z Francji. Piłka nożna nie była wówczas w mieście zupełnie nieznana. Już po 1921 roku młodzież chętnie w nią grała, ale robiła to przede wszystkim dla zabawy. Kazimierz Wojtowicz postanowił stworzyć drużynę. Pomógł mu Feliks Szymski. Wojtowicz trenował zawodników, a Szymski organizował mecze z drużynami z innych miast.

Unia na początek

W 1926 roku powstał Klub Sportowy Unia. Piłkarze występowali w biało-zielonych koszulkach w pasy, a pierwszym prezesem został Feliks Szymski. Pierwszy oficjalny mecz Sierpczanie rozegrali z drużyną z Płońska i odnieśli zwycięstwo. Spotkanie przyciągnęło wielu kibiców, a w przerwie i po zakończeniu meczu przygrywała strażacka orkiestra.

Później grali z drużynami z Rypina, Żuromina, Płocka, Dobrzynia, Skępego, Mławy i Lipna. W pierwszym zespole występowali między innymi Ignacy Kamiński, Bronisław Lipczyk, Stefan Stawski, Kazimierz Jaszczak, Władysław Grzegorzewski, Jan Nowicki i Wacław Wochowski. Kapitanem był Witold Ulatowski. Na boisko wychodził również sam Kazimierz Wojtowicz.

Warszawska Syrena w Sierpcu

Na początku lat 30. starszych piłkarzy zaczęło zastępować młodsze pokolenie. Do drużyny dołączyli bracia Adam i Stefan Bieńkowscy, Franciszek i Józef Wierzbiccy, Józef Staniszewski, Stefan Świtalski oraz kolejni młodzi piłkarze.

W 1935 roku do Sierpca przyjechała warszawska Syrena. Było to jedno z najważniejszych spotkań w przedwojennej historii Unii. Gospodarze stawili rywalom zacięty opór, jednak ostatecznie przegrali 2:3.

Rok później prezesem Unii został Mieczysław Kordulasiński, natomiast Feliks Szymski objął funkcję sekretarza. Drużyna uczestniczyła w rozgrywkach organizowanych najpierw przez Podokręg Płoński, a później Kutnowski. Dalszy rozwój klubu przerwała II wojna światowa.

Szatnia w prywatnym domu

W 1945 roku na boisko wrócili przedwojenni zawodnicy i działacze. Unię reaktywowali między innymi Feliks Szymski, Mieczysław Kordulasiński, Antoni Mroczkowski oraz bracia Bieńkowscy i Wochowscy. Zaczynali niemal od początku, bez odpowiedniego sprzętu i pieniędzy.

Mecze rozgrywano na boisku przy obecnej ulicy Świętokrzyskiej. Za szatnię służyły pomieszczenia w domu rodziny Kordulasińskich. Klub utrzymywał się głównie dzięki pomocy miejscowych przedsiębiorców, zawodników i sympatyków piłki.

Jak wyglądały tamte czasy, opowiedział po latach Jan Szulc. W wywiadzie dla „Trybuny Mazowieckiej” z 17 sierpnia 1964 roku wspominał: „Ponieważ nasz klub był środowiskowy i nie należał do federacji sportowej, nie otrzymywaliśmy żadnej dotacji. Musieliśmy radzić sobie sami. Zostało trochę sprzętu poniemieckiego, który pieczołowicie poreperowaliśmy. Część sprzętu kupowali sami zawodnicy za własne pieniądze. Również za przejazdy na mecze musieli płacić częściowo sportowcy”.

W 1948 roku Unia awansowała do klasy B. Sukces nie rozwiązał narastających problemów. W sierpniu 1949 roku zawiesiła działalność. Jej zawodnicy nie zrezygnowali jednak z piłki. Wielu kontynuowało grę w innych sierpeckich klubach, między innymi Kolejarzu i Gwardii. W kolejnych latach występowali również w barwach Ogniwa i Sparty.

W 1957 roku przywrócono dawny model funkcjonowania klubów. W Sierpcu reaktywowano Unię, a jej prezesem został Alfred Gogulski.

Drużyna, której zabrakło piłkarzy

Powrót do dawnej nazwy nie przyniósł oczekiwanych sukcesów. Pod koniec lat 50. Unia miała szansę na awans do klasy A, ale jej nie wykorzystała. W następnych sezonach coraz częściej walczyła o utrzymanie.

Na początku lat 60. wielu zawodników odeszło do wojska, inni zakończyli grę. Z Sierpca wyjechał prezes Alfred Gogulski, a doświadczeni działacze stopniowo wycofywali się z pracy w klubie. Brakowało pieniędzy, organizacja rozgrywek sprawiała trudności, a zaległości wobec związku piłkarskiego doprowadziły nawet do dwukrotnego zawieszenia drużyny.

W sezonie 1961/1962 Unia spadła do klasy C. Rok później wróciła do klasy B, jednak na kolejne awanse musiała poczekać.

Jesienią 1966 roku piłkarze rozpoczynali sezon jako zawodnicy Unii. Wiosną występowali już jako Tęcza. Zmianę, podyktowaną trudnościami finansowymi i organizacyjnymi, zainicjował Jan Kwiatkowski.

Tęcza nie istniała długo. W sezonie 1967/1968 piłkarze przeszli do Spółdzielczego Klubu Sportowego Start. Prezesem został Zygmunt Grabowski, a trenerem seniorów Zenon Modzelewski. Początkowo wydawało się, że nowa organizacja zapewni drużynie lepsze warunki, ale szybko pojawiły się kolejne problemy.

Konflikt trenera ze starszymi zawodnikami, odejścia piłkarzy i trudności kadrowe doprowadziły do sytuacji, w której przed sezonem 1971/1972 nie udało się nawet skompletować zespołu.

Wiosną 1972 roku Jan Kwiatkowski, przy poparciu prezesa Ludwika Tomaszewicza, doprowadził do reaktywowania sekcji piłkarskiej Startu. Tym razem postawiono na młodzież. To właśnie młodsi zawodnicy mieli odbudować drużynę.

Start pnie się w ligowej tabeli

Lata 70. przyniosły długo oczekiwane sukcesy. Sierpeccy piłkarze awansowali z klasy B do klasy A, a później do ligi wojewódzkiej prowadzonej przez Okręgowy Związek Piłki Nożnej w Płocku.

W drużynie występowali między innymi Marek Włodarski, Marek i Sławomir Kordulasińscy, Andrzej i Mirosław Ablewscy, Wojciech Gołębiewski, Mirosław Rokicki, Wojciech Lorek, Jarosław Zaborowski, Mirosław Grodzicki, Roman Betlejewski, Jerzy Szpejna, Marek Szałecki i Jerzy Stachurski. Zespół prowadzili Wojciech Miążkiewicz i Zbigniew Jakóbowski, a funkcję prezesa pełnił Janusz Wysocki.

W latach 80. Start grał w Lidze Międzyokręgowej, rywalizując z drużynami z województw płockiego i skierniewickiego. Zazwyczaj zajmował miejsca w środkowej części tabeli. Piłkarze mieli też okazję występować w spotkaniach międzynarodowych. W ramach wymiany sportowej mierzyli się z zespołem ze Stendalu w NRD oraz węgierskim Erdi Varosi.

Pod koniec dekady przyszło kolejne ważne osiągnięcie. Po sezonie 1988/1989 Start wygrał baraże z Kutnowianką i uzyskał prawo gry w IV lidze międzywojewódzkiej.

Sukces nie oznaczał jednak końca kłopotów. Brakowało sponsorów i pieniędzy na utrzymanie zespołu. Początek lat 90. przyniósł jeszcze większe trudności. Ograniczano zakupy sprzętu, wycofano z rozgrywek dwie grupy młodzieżowe, a trenerzy pracowali społecznie.

W 1991 roku Start zmienił nazwę na Międzyzakładowy Klub Sportowy Kasztelan Sierpc. Pięć lat później, 1 lipca 1996 roku, w wyniku połączenia MZKS Kasztelan, KS Marjoss oraz TKKF działającego przy sierpeckim browarze powstał Miejski Klub Sportowy Kasztelan Sierpc. Pod tą nazwą klub funkcjonuje do dziś.

Jedenaście bramek w finale

W latach 90. Kasztelan rywalizował w IV lidze międzywojewódzkiej. Sierpczanie jeździli na mecze do miejscowości w województwach włocławskim, konińskim, skierniewickim i płockim. Zespół najczęściej zajmował miejsca w środkowej części tabeli, ale w rozgrywkach pucharowych potrafił zaskoczyć znacznie silniejszych przeciwników.

W 1999 roku podopieczni Zbigniewa Cytryniaka zdobyli Puchar Polski na szczeblu województwa płockiego. W finale rozgromili Zryw Bielsk aż 11:0. Następnie, już w rozgrywkach centralnych, pokonali 2:1 Okęcie Warszawa, zdobywcę stołecznego pucharu. Dopiero w kolejnej rundzie zatrzymał ich drugoligowy Raków Częstochowa.

Na przełomie wieków Kasztelan nadal występował w IV lidze. W sezonie 2001/2002 zajął szóste miejsce, ale wskutek reorganizacji rozgrywek trafił do V ligi. Problemy finansowe nie ustępowały. W 2001 roku ze sponsorowania klubu wycofał się browar. Sytuacja stała się na tyle poważna, że podczas nadzwyczajnego walnego zebrania do dymisji podał się cały zarząd z prezesem Józefem Długokęckim. Nowym prezesem został Ryszard Michlik.

Mimo trudności sierpeccy piłkarze znów potrafili walczyć o wyższą ligę. W sezonie 2003/2004 zajęli drugie miejsce w V Mazowieckiej Lidze Seniorów i wywalczyli awans do IV ligi. W tym samym roku zdobyli również Puchar Polski na szczeblu Płockiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej. Grającym trenerem był Rajmund Koperek, a kapitan Robert Bielecki odebrał trofeum z rąk prezesa związku Henryka Kisielewskiego.

W kolejnych latach Kasztelan zmagał się z problemami kadrowymi i częstymi zmianami szkoleniowców. Drużynę prowadzili między innymi Zbigniew Jakóbowski, Rajmund Koperek, Jacek Majchrzak i Walentin Hushchin. Na wyniki wpływały odejścia zawodników, a zespół niejednokrotnie musiał bronić się przed spadkiem.

W 2004 roku prezesem został Adam Malinowski. We wrześniu tego samego roku Kasztelan zmierzył się z drugoligowym Orlenem Płock w spotkaniu rozegranym z okazji Dnia Piłkarza.

Dwa lata później świętowano 80-lecie sierpeckiej piłki nożnej. Podczas uroczystości 7 października 2006 roku ówczesny burmistrz Sierpca Marek Kośmider przekazał klubowi sztandar. Zasłużonych zawodników i działaczy uhonorowano odznaczeniami związkowymi oraz pamiątkowymi statuetkami.

Chcemy boiska, nie kartofliska!

Rok 2013 był dla Kasztelana trudny także pod względem sportowym. Już przed sezonem 2012/2013 większość zawodników z Płocka odeszła do innych klubów. Drużyna została poważnie osłabiona, a problemy finansowe i kadrowe narastały. Pojawiła się nawet obawa, że seniorzy zostaną wycofani z rozgrywek.

W lutym 2013 roku zwołano nadzwyczajne walne zebranie. Zarząd z prezesem Jackiem Witkowskim podał się do dymisji, a jego następcą został Hubert Góralski. Zmieniono również trenera. Artura Serockiego zastąpił Piotr Cichosz. Nie udało się jednak zapobiec spadkowi do ligi okręgowej.

W tym samym roku Kasztelan stał się klubem jednosekcyjnym. Piłka ręczna przeszła do MKS Mazur Sierpc.

Kłopoty nie kończyły się na wynikach. W sezonie 2014/2015 zawodnicy postanowili zwrócić uwagę na problemy klubu za pomocą napisów na koszulkach. Jedna z akcji dotyczyła sponsorowania drużyny, zaś druga fatalnego stanu boiska. Hasło „Chcemy boiska, nie kartofliska!” mówiło właściwie wszystko o warunkach, w jakich przyszło im grać.

Mimo trudności klub przygotował się do kolejnego jubileuszu. W październiku 2016 roku świętowano 90-lecie sierpeckiej piłki nożnej. Zorganizowano mecze zespołów młodzieżowych i seniorów, a podczas uroczystej akademii wyróżniono zawodników, działaczy i sponsorów.

Kasztelan wywalczył awans do wyższej ligi w sezonach 2017/2018 i 2019/2020, ale po obu sukcesach nie zdołał utrzymać się na wyższym szczeblu. W sezonie 2023/2024 ponownie awansował.

Rok 2024 przyniósł również zdobycie Okręgowego Pucharu Polski. Trenerem zespołu był Rajmund Koperek, przez lata związany z sierpeckim futbolem jako zawodnik i szkoleniowiec. Od sezonu 2024/2025 MKS Kasztelan Sierpc gra w Decathlon V Lidze Mazowieckiej, w grupie pierwszej.

Człowiek, który żył piłką

Nie wszyscy, którzy tworzyli historię Kasztelana, zdobywali bramki czy prowadzili drużynę z ławki trenerskiej. Byli też ludzie, którzy zajmowali się wszystkim, co potrzebne, żeby piłkarze mogli wyjść na boisko. Do nich należał Jerzy Kopera, wieloletni kierownik zespołu. Piłka nożna była jego prawdziwą pasją. Dbał o drużynę i jej codzienne sprawy. Nie ograniczał się do obowiązków kierownika. Kiedy trzeba było, sam prał zawodnikom stroje. Zmarł 22 marca 2013 roku w Warszawie, niedaleko Stadionu Narodowego, przed meczem eliminacji mistrzostw świata Polska – Ukraina. Przyczyną śmierci był rozległy zawał serca. Do końca pozostał wierny swojej największej pasji.

Sto lat na boisku

Przez sto lat zmieniały się pokolenia piłkarzy, trenerzy, prezesi, nazwy klubów i warunki, w jakich przyszło im działać. Unia, Kolejarz, Gwardia, Ogniwo, Sparta, Tęcza, Start i Kasztelan. Za każdą z tych nazw stoją ludzie, którzy poświęcali piłce swój czas, pieniądze i nieraz znaczną część życia.

Niektórzy pozostawili po sobie bramki strzelone w ważnych meczach, inni awanse i zdobyte puchary. Byli też tacy, którzy nie wychodzili na murawę w piłkarskich korkach, ale bez których trudno wyobrazić sobie codzienne funkcjonowanie drużyn. Zmieniały się również pokolenia kibiców, choć niektórzy pozostali wierni sierpeckiej drużynie przez dziesięciolecia.

– Od ponad 50 lat kibicuję sierpeckim zawodnikom. Zaczynałem jeszcze jako kibic Startu. Teraz całym sercem jestem za Kasztelanem – powiedział Robert Mikucki.

Opr. na podstawie m.in. historii sierpeckiego klubu piłkarskiego opracowanej przez Krzysztofa Stręciwilka.