W 1946 r. w Sierpcu rozpoczęła działalność Publiczna Średnia Szkoła Zawodowa dla młodzieży pracującej. Powojenna rzeczywistość stawiała przed nią konkretne zadanie – potrzebni byli wykwalifikowani pracownicy.
Organizację placówki powierzono Maksymilianowi Świtalskiemu, ówczesnemu kierownikowi Szkoły Podstawowej nr 1. Utworzono trzy oddziały, w których uczyło się 78 osób. Młodzież zdobywała zawód ślusarza ogólnego oraz uczyła się krawiectwa lekkiego damskiego.
Lekcje odbywały się po południu i wieczorami, początkowo w Szkole Podstawowej nr 1, później w Szkole Podstawowej nr 2. Praktyczna nauka zawodu odbywała się w prywatnych zakładach.
Rok później pojawiła się szansa na własną siedzibę. Miejska Rada Narodowa zdecydowała o odbudowie części wypalonego bloku kolejowego przy ówczesnej ul. gen. Karola Świerczewskiego, dzisiejszej Armii Krajowej. We wrześniu 1948 r. uczniowie rozpoczęli naukę w odbudowanym budynku. Było ich już 222.
– Zgodnie z zaleceniem dyrektora szkoły, listy klasowe zawierały następujące dane: imię i nazwisko, datę urodzenia, zawód, liczbę ukończonych klas i numer krzesła – informuje szkolna kronika.
Powstała biblioteka, zorganizowano stołówkę i świetlicę, a na parterze urządzono warsztaty ślusarsko-mechaniczne.
Własne warsztaty nie oznaczały jeszcze dobrego wyposażenia. Maszyny były zużyte, brakowało narzędzi i materiałów.
– Młodzież pracowała w prymitywnych warunkach, na zużytych maszynach przekazanych przez prywatnych właścicieli. Brakowało materiałów do szkolenia, dlatego młodzież poszukiwała ich na złomowiskach – zapisano w szkolnych kronikach.
Ze zdobytych w ten sposób materiałów powstawały ramki do piłek, kowadełka i proste narzędzia ślusarskie. Część pozostawała na wyposażeniu warsztatów, pozostałe przedmioty sprzedawano, a pieniądze przeznaczano na ich dalszy rozwój.
Szkolne dokumenty pozwalają też dowiedzieć się, jak wyglądało codzienne życie placówki. Podczas wspólnych zebrań Rady Pedagogicznej z przedstawicielami Szkolnego Koła ZMP i Komitetu Rodzicielskiego omawiano wyniki nauczania i sposoby ich poprawy. Ustalano nawet hospitowanie lekcji przez rodziców.
– W posiedzeniach uczestniczyli woźni szkolni Lubelski i Jeżak, zdawali relację z zachowania się uczniów na terenie szkoły – napisano w internetowej kronice szkoły.
Nauczyciele obowiązkowo dokumentowali przygotowywanie się do zajęć na piśmie. Młodsi opracowywali konspekty, starsi stażem rozkłady materiału. Mieli dzień wolny przeznaczony na wyjazd do ośrodka doskonalenia, ale po powrocie musieli złożyć sprawozdanie.
W 1950 r. powstał internat dla 50 wychowanków. Rok później placówkę przemianowano na Zasadniczą Szkołę Metalową. W roku szkolnym 1951/52 48 absolwentów skierowano do pracy w Fabryce Samochodów Osobowych na Żeraniu. Pojawiło się również kształcenie mechaników maszyn rolniczych i traktorzystów.
W 1957 r. dyrektorem został Ryszard Długoszewski. Dwa lata później placówka przyjęła nazwę Zasadniczej Szkoły Zawodowej w Sierpcu. Działały cztery pierwsze klasy o specjalnościach: mechanik, ślusarz oraz krawiectwo lekkie i ciężkie. Pracowało 36 nauczycieli, w tym 17 nauczycieli zawodu.
Przełom nastąpił w 1963 r. Szkoła otrzymała zgodę na uruchomienie Technikum Mechanicznego. Powstało pięcioletnie technikum dla absolwentów szkół podstawowych oraz trzyletnie dla absolwentów zasadniczej szkoły zawodowej. Placówka przyjęła nazwę Technikum Mechaniczne i Zasadnicza Szkoła Zawodowa.
Potrzebna była większa siedziba. Zapadła decyzja o budowie nowego obiektu. Uczniowie nie ograniczyli się jednak do czekania na zakończenie inwestycji. Młodzież z klasy monterów instalacji sanitarnych pod kierunkiem nauczycieli wykonała w nowym budynku całą instalację wodno-kanalizacyjną i centralnego ogrzewania.
28 sierpnia 1966 r. szkoła była gotowa. Stała się pomnikiem Tysiąclecia Państwa Polskiego. Miała 19 pomieszczeń lekcyjnych, salę gimnastyczną z zapleczem i stołówkę. W roku szkolnym 1966/67 uczyło się w niej 920 uczniów, a zatrudnionych było 68 osób.
W 1967 r. dyrektorem został Jarosław Nowakowski. W Technikum uruchomiono kierunek obróbka skrawaniem, a w Zasadniczej Szkole Zawodowej dużym zainteresowaniem cieszył się kierunek stolarski.
Szczególne znaczenie miały warsztaty. Nie służyły wyłącznie do ćwiczeń. Prowadzono w nich rzeczywistą produkcję. Uczniowie wykonywali detale między innymi dla Kujawskiej Fabryki Manometrów, Warszawskich Zakładów Maszyn Budowlanych i Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego w Pruszkowie. Produkowali również pomoce naukowe.
Warsztaty rozbudowywano. Powstawały kolejne hale i magazyny, a pod koniec 1975 r. uczniowie mieli do dyspozycji 264 stanowiska robocze. Praktyczna nauka zawodu odbywała się na dwie zmiany.
Nie wszystko kręciło się wokół obrabiarek i planów produkcyjnych. W roku szkolnym 1971/72 powstała orkiestra dęta prowadzona przez Leopolda Zbierzchowskiego. Po raz pierwszy wystąpiła 21 stycznia 1972 r. Później przez lata towarzyszyła uroczystościom szkolnym i miejskim. Liczyła przeciętnie 50–55 młodych muzyków. Później jej prowadzenie przejął Jan Wojtas.
W latach 70. szkoła zyskała patrona. Został nim generał José de San Martín, jeden z przywódców walk o niepodległość państw Ameryki Południowej. W lutym 1974 r. z uczniami i nauczycielami spotkał się ambasador Argentyny Santiago León de la Lastra. 24 lutego odbyła się uroczystość nadania szkole imienia. Pamiątkową tablicę odsłonili ambasador Argentyny i wiceminister oświaty Zygmunt Huszcza. W kwietniu szkołę odwiedził ambasador Peru, a w grudniu 1974 r., podczas obchodów 150. rocznicy bitwy pod Ayacucho, gościli w niej ambasadorowie Argentyny, Peru, Wenezueli i Kolumbii.
Od 1977 r. najlepsi absolwenci zaczęli otrzymywać dyplomy ambasadora Republiki Argentyny.
Równocześnie zmieniała się struktura placówki. Powstało Technikum Mechaniczne Wieczorowe dla Pracujących, a od roku szkolnego 1973/74 także czteroletnie Liceum Zawodowe. 1 września 1974 r. szkoły połączono w Zespół Szkół Zawodowych nr 1.
W kolejnych latach w jego strukturze znalazły się również Szkoła Przysposobienia do Zawodu i Pomaturalne Studium Zawodowe. W 1975 r. placówka otrzymała Medal Komisji Edukacji Narodowej.
Działały drużyny harcerskie oraz kluby: artystyczny, fotograficzny, turystyczno-krajoznawczy, żeglarski, sportowo-obronny i radiotechniczny. Organizowano rajdy i sesje popularnonaukowe. Ich tematy są dziś małą kroniką epoki. W 1979 r. odbyła się sesja „Moje miasto XXXV-lecie PRL”, cztery lata później uczniowie zajmowali się „Laserem i jego praktycznym zastosowaniem”.
Początek lat 80. przyniósł napięcia związane z sytuacją w kraju. Działały dwa związki zawodowe, aktywizowała się młodzież, a w szkolnych dokumentach pojawiały się informacje o staraniach o utrzymanie spokoju w placówce.
29 czerwca 1984 r. na emeryturę odszedł Jarosław Nowakowski. Kierował szkołą przez 18 lat, a związany był z nią przez ćwierć wieku. Funkcję dyrektora objął Zbigniew Lubacz. Zawarto porozumienie z Państwowym Ośrodkiem Maszynowym w Sierpcu oraz umowę patronacką z Ministerstwem Obrony Narodowej.
28 czerwca 1986 r. odbyły się obchody 40-lecia szkoły połączone z II Zjazdem Absolwentów.
Zmiana ustroju przyniosła nowe realia także w szkolnictwie zawodowym. W następnych latach szkołą kierowali Wiesław Andrzej Czarciński i Stanisław Lewandowski, a później ponownie Wiesław Andrzej Czarciński.
Szkolne życie miało też mniej oficjalną stronę. W 1994 r. ukazał się pierwszy numer gazetki „Waria-Bis”. Nakład wynosił 100 egzemplarzy. Kronika zachowała nawet nazwisko pierwszej nabywczyni – Eli Latarskiej z klasy V mp.
W 1996 r. szkoła świętowała półwiecze istnienia. Obchody połączono z III Zjazdem Absolwentów. Rok później 110 uczniów honorowo oddało krew, a placówka otrzymała medal 75-lecia Polskiego Czerwonego Krzyża.
W 1997 r. uczniowie zyskali siłownię. Powstała dzięki pracy młodzieży z Technikum Budowlanego pod kierunkiem Andrzeja Marcinkowskiego.
Nowe stulecie przyniosło kolejne zmiany w wyposażeniu i sposobie kształcenia. W roku szkolnym 2002/03 uruchomiono nową pracownię komputerową. Z czasem komputery, które wcześniej były szkolną nowością, stały się zwyczajnym narzędziem pracy.
W 2016 r. szkoła obchodziła 70-lecie. Zespół Szkół nr 1 oraz były dyrektor Jarosław Nowakowski otrzymali Medal Pamiątkowy „Pro Masovia”. Przed budynkiem posadzono tulipanowiec amerykański upamiętniający jubileusz. Uroczystości prowadził już dyrektor Piotr Tyndorf. Z „Mechanikiem” był związany znacznie wcześniej jako nauczyciel wychowania fizycznego.
Pięć lat później przypadło 75-lecie. Na Skwerze Absolwenta stanęła wówczas rzeźba patrona szkoły, generała José de San Martín. Jubileusz 80-lecia znów stał się okazją do spotkania dawnych uczniów. Obchody połączono ze Zjazdem Absolwentów.
Zmieniała się także sama szkoła. Oprócz kolejnych remontów dostosowywano budynek do potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Powstały podjazdy oraz zainstalowano zewnętrzną windę.
Jedną z największych inwestycji ostatnich lat była hala sportowa. 29 listopada 2017 r. wmurowano akt erekcyjny pod jej budowę. Obiekt powstał przy szkole od strony ul. Armii Krajowej. 1 kwietnia 2019 r. spełniło się marzenie wielu sportowców. W końcu szkoła miała własną halę z pełnowymiarowymi boiskami do piłki ręcznej, koszykówki i siatkówki. Można w niej także grać w tenisa, a dla kibiców znalazło się miejsce na trybunach. Oficjalne otwarcie połączono ze ślubowaniem uczniów klas policyjnych.
Przez lata przybywało kierunków, a Zespół Szkół nr 1 przestał być szkołą wyłącznie zawodową. Dziś tworzą go technikum, liceum ogólnokształcące i branżowa szkoła I stopnia.
Technikum kształci przyszłych informatyków, mechaników, budowlańców oraz specjalistów w zakresie pojazdów samochodowych i ochrony środowiska. Oferta liceum obejmuje klasy o różnych profilach, m.in. medycznym, policyjnym oraz sportowo-turystycznym.
W XXI wieku szkoła zaczęła szerzej korzystać z funduszy europejskich. W ramach programu Erasmus+ uczniowie technikum wyjeżdżają na zagraniczne praktyki zawodowe do Hiszpanii. Zespół Szkół nr 1 uczestniczy także w realizowanym w latach 2025–2029 projekcie „Mazowiecka Szkoła Przyszłości”. Wsparciem objęto liceum, a projekt przewiduje m.in. doposażenie pracowni, zajęcia pozalekcyjne oraz rozwijanie kompetencji uczniów.
Po prostu Mechanik
Przez 80 lat zmieniały się nazwy placówki, jej struktura i kierunki kształcenia. Z niewielkiej szkoły zawodowej wyrósł największy zespół szkół ponadpodstawowych w powiecie sierpeckim.
Jedna nazwa nie potrzebowała jednak ani decyzji ministerstwa, ani zmiany statutu. Dla kolejnych pokoleń uczniów i absolwentów szkoła przy ul. Armii Krajowej była i nadal jest po prostu Mechanikiem.
0
0
0
0
0
0
Brak komentarza, Twój może być pierwszy.
Dodaj komentarz
Użytkowniku, pamiętaj, że w Internecie nie jesteś anonimowy. Ponosisz odpowiedzialność za treści zamieszczane na portalu ekstrasierpc.pl. Dodanie opinii jest równoznaczne z akceptacją Regulaminu portalu. Jeśli zauważyłeś, że któraś opinia łamie prawo lub dobry obyczaj - powiadom nas [email protected] lub użyj przycisku Zgłoś komentarz