Szkoła była dla nich drugim domem. 110 lat LO

Przez 110 lat sierpeckim liceum kierowało szesnaście osób. Każda obejmowała szkołę w innych czasach i zostawiała ją swojemu następcy zmienioną. W jubileuszowym wydawnictwie oraz podczas spotkań z uczniami i absolwentami byli dyrektorzy wracali do wydarzeń, które najmocniej zapisały się w ich pamięci.

Dr Ignacy Szmidt, Jan Giżiński, Antoni Władyka, ks. Leon Goszczycki, Wacław Siciński, ks. dr Leon Pomaski, Zofia Gałęska, Zygmunt Werdenowski, Roman Michalski, Lech Dobrosielski, Maria Otroszczenko, Marek Matczak, Tadeusz Rutkowski, Ewa Nowakowska, Ewa Jancewicz i Alicja Wawrocka-Świeczkowska. Szesnaście osób, różne czasy, różne wyzwania i jedna szkoła. Każdy z nich zapisał własny rozdział w historii sierpeckiego liceum. Zatrzymajmy się przy kilku wspomnieniach, które pokazują, jak przez lata zmieniała się szkoła.

Najpiękniejsze 13 lat życia

Był 1 września 1968 r. Nowym dyrektorem szkoły został Mikołaj Lech Dobrosielski.

– Czułem wtedy wielką tremę. W małej sali, zwanej świetlicą, blisko mnie stali prawie dorośli młodzi ludzie. W ich oczach i zachowaniu zobaczyłem prawdziwe rozczarowanie. W czerwcu przecież przemawiał do nich dyrektor, starszy już pan, a teraz poznali jednego z trzech najmłodszych nauczycieli jako swojego nowego dyrektora – wspominał w jubileuszowej publikacji.

Mała różnica wieku szybko okazała się atutem. Udało mu się nawiązać z uczniami nić porozumienia, a niektóre absolwentki do dziś żartują, że podkochiwały się w młodym dyrektorze. Lech Dobrosielski dyrektorem Studium Medycznego, które funcjonowało w gmachu liceum do 1974 r. Największym sprawdzianem jego kadencji była jednak przeprowadzka do nowego budynku liceum.

Lech Dobrosielski przypomniał podczas jubileuszu, że oddany gmach trzeba było jeszcze wypełnić życiem. Sprzęt przewożono ze starej szkoły, garaży i budynku dzisiejszego sądu. Uczniowie, podzieleni na grupy i pracujący pod opieką wychowawców, nosili meble, montowali karnisze, wieszali firany i zasłony oraz rozkładali wykładziny. Każdy miał przepracować na rzecz szkoły dwa tygodnie.

– Ale było wielu takich uczniów, którzy pracowali całe wakacje, tak jak i niektórzy z nauczycieli. I 1 września 1976 roku otworzyliśmy szkołę. To było dokładnie 50 lat temu – wspominał dyrektor.

Lech Dobrosielski o swojej trzynastoletniej pracy mówił jako o najpiękniejszym okresie życia.

Z uczennicy została dyrektorką

Najpierw była uczennicą, później nauczycielką języka polskiego i dyrektorką sierpeckiego liceum, a po zakończeniu kadencji wróciła do pracy nauczycielskiej. Maria Otroszczenko znała szkołę jak mało kto. Naukę zaczynała jeszcze w starym budynku.

– Z tamtych czasów pamiętam gmach szkolny z czerwonej cegły, ciemny, wąski korytarz, podłogi pokryte pyłochłonem, piece kaflowe, berety, fartuszki z granatowej lub czarnej satyny jako strój szkolny dla dziewcząt i tarcze – wspominała w jubileuszowym biuletynie.

Liceum wyglądało wtedy zupełnie inaczej. Lekcje odbywały się sześć dni w tygodniu, a wszystkie egzaminy ustne maturzyści zdawali jednego dnia.

W 1981 roku Maria Otroszczenko objęła stanowisko dyrektora szkoły. Było to kilka miesięcy przed wprowadzeniem stanu wojennego. Czasy były niepewne. Jak wspominała podczas spotkania z uczniami, kierowanie liceum oznaczało odpowiedzialność właściwie za wszystko: bezpieczeństwo młodzieży, poziom nauczania oraz sprawy organizacyjne i materialne placówki.

Największym sprawdzianem okazała się studniówka. Większość szkół nie organizowała wówczas balu, ale dyrektor Otroszczenko uparła się, by uczniowie mogli jednak poczuć „smak dorosłości”. Wynegocjowała zgodę komisarza wojennego. Warunki były jasne: bez orkiestry, w godzinach popołudniowych i z zapewnieniem uczniom bezpiecznego powrotu do domów.

– Zagrały dla nas najlepsze orkiestry świata. Bal poprowadził DJ. Okna zasłoniliśmy kocami i kotarami, żeby stworzyć wrażenie nocy – opowiadała dyrektor.

Problemem okazał się poczęstunek. Obowiązywały kartki na mięso. Uczniowie jeszcze jesienią pojechali na wykopki do prywatnego gospodarza. W zamian za zebranie ziemniaków otrzymali... prosiaka. Trzeba go było jednak zabić, a obowiązywał zakaz tzw. uboju gospodarczego. Z pomocą przyszedł doświadczony urzędnik.

– Pani dyrektor, a za okupacji też nie można było robić uboju. A ile myśmy świnek zjedli? – usłyszała.

Prosiak trafił na studniówkowe stoły, a zabawa odbyła się zgodnie z planem.

Za czasów Marii Otroszczenko w szkole pojawiły się pierwszy komputer i odtwarzacz wideo. Oddano również do użytku halę sportową wraz z siłownią wyposażoną w pierwszy w Sierpcu atlas do ćwiczeń.

– Szkoła się zmieniała i zmienia w dalszym ciągu, ale cel pracy nauczyciela, w moim przekonaniu, zawsze pozostaje ten sam: nauczyć młodych ludzi samodzielnego i krytycznego myślenia.

Nie wziął się z koperty

Marek Matczak dyrektorem liceum został na początku lat 90., w czasie zmian ustrojowych i reformy oświaty.

– Każdy z nas, dyrektorów, nie wziął się z koperty i nie został przywieziony. Wcześniej byliśmy pracownikami tej szkoły, mieliśmy więc możliwość poznania jej ducha i tradycji – mówił Marek Matczak podczas spotkania z uczniami.

Za jego kadencji w szkole powstała pierwsza pracownia komputerowa i rozpoczęły się lekcje informatyki. Zainicjował również budowę krytej pływalni przy liceum. Po raz pierwszy przeprowadzono maturę z języka angielskiego, mimo że w szkole nie było jeszcze nauczyciela tego przedmiotu. Wprowadzono obowiązkową naukę tego języka. Liceum otwierało się na nowe kierunki kształcenia.

– Pracując w szkole, czujemy się młodzi, bo żyjemy problemami młodzieży. Dopiero kiedy odszedłem z oświaty, uświadomiłem sobie, ile mam lat – wspominał.

Mój życiowy przystanek

Dla Tadeusza Rutkowskiego liceum było miejscem, z którym związał dużą część życia. Był jego uczniem, nauczycielem chemii, a później dyrektorem. Podkreślał, że szkoła nigdy nie była dla niego wyłącznie miejscem przekazywania wiedzy. Najważniejsze było wychowanie młodych ludzi i przygotowanie ich do dorosłego życia.

– Przekazanie wiedzy to bardzo mała cząstka naszej pracy. Nauczyciel powinien pokazywać uczniom świat, uczyć odpowiedzialności, odwagi i samodzielnego myślenia – mówił podczas spotkania z licealistami.

Wspominał, że w czasie jego kadencji szkoła stale się rozwijała. Powstała kryta pływalnia, rozbudowywano bazę dydaktyczną, a liceum angażowało się w kolejne projekty edukacyjne. Najważniejsze pozostawało jednak to, by uczniowie opuszczali szkołę nie tylko z dobrymi wynikami, ale także z przekonaniem, że potrafią odnaleźć się w życiu.

W jubileuszowej publikacji znalazł się jego wiersz „Liceum – mój życiowy przystanek”:

„Po korytarzach stąpałem leciuteńko na paluszkach,

Trwały ślad mam w sercu, na palców opuszkach

Przez lata ugruntowuję w sobie to przeświadczenie:

Były to dla mnie cudowne lata i wspaniałe doświadczenie”.

Warto było

Ewa Nowakowska była związana z liceum niemal przez całe życie – najpierw jako uczennica, później nauczycielka języka rosyjskiego, wicedyrektor, a przez 19 lat dyrektor szkoły.

– Ta szkoła to duża część mojego życia i życia moich najbliższych. Tutaj poznałam przyszłego męża, tutaj uczyły się moje dzieci i mam nadzieję, że będą uczyły się wnuki. Ta szkoła była dla mnie drugim domem – mówiła podczas spotkania z licealistami.

Do pracy przyjął ją Lech Dobrosielski. Później Tadeusz Rutkowski zaproponował jej stanowisko wicedyrektora. Jak żartowała, postawił sprawę jasno: wystartuje w konkursie na dyrektora tylko wtedy, gdy ona zgodzi się zostać jego zastępczynią. Gdy odszedł do kuratorium, najpierw pełniła obowiązki dyrektora, a później sama objęła stanowisko.

– Były momenty przyjemne i bardzo trudne, jak to w życiu. Ale wspomina się te najpiękniejsze. Kiedy patrzę na swoich wychowanków, myślę sobie, że warto było. Zawodu, który wybrałam, nie zamieniłabym na żaden inny – podkreślała.

Za jej kadencji liceum przeszło generalne remonty, rozwijano pracownie komputerowe i multimedialne, a szkoła mocniej otworzyła się na współpracę międzynarodową.

Organizowała także poprzedni zjazd absolwentów i obchody 100-lecia szkoły. Wtedy to najstarszy rocznik nie zamierzał kończyć spotkania, choć młodsi absolwenci dawno rozeszli się do domów.

– Pani dyrektor, już mieliśmy iść, ale koleżanka powiedziała: „Weźmy tabletki i posiedźmy” – usłyszała Ewa Nowakowska.

Drzwi zawsze były otwarte

W historii liceum zapisała się również Ewa Jancewicz. Do szkoły trafiła w 2000 roku jako nauczycielka religii. Z czasem została wicedyrektorką, a w latach 2016–2024 kierowała placówką jako dyrektor.

Dla wielu osób była jednak przede wszystkim kimś, kto potrafił słuchać. Drzwi jej gabinetu były otwarte dla uczniów, nauczycieli i pracowników szkoły, a pomysł, który wydawał się nierealny, często był początkiem kolejnego działania.

Podczas jej kadencji liceum zmieniało się nie tylko organizacyjnie, ale także przestrzennie. Powstały nowe boiska, poprawiała się infrastruktura szkoły, modernizowano pracownie i miejsca służące uczniom. Najważniejsze były jednak efekty pracy młodzieży i nauczycieli.

– Dla pani dyrektor szkoła była życiową pasją, wyzwaniem i wielką miłością. Każdą wolną chwilę poświęcała szkolnym sprawom. Nie szczędziła sił w trosce o dobro placówki, którą kierowała. Nawet przygnieciona chorobą myślała o szkole, swoich uczniach, nauczycielach i pracownikach – mówiła Alicja Wawrocka-Świeczkowska.

Ewa Jancewicz zmarła w 2024 roku po ciężkiej chorobie.

Tam, gdzie wszystko się zaczęło

Alicja Wawrocka-Świeczkowska zna liceum z własnego doświadczenia. Najpierw była jego uczennicą, później nauczycielką języka niemieckiego, wicedyrektorką, a od 2024 roku kieruje szkołą jako dyrektor.

W jubileuszowej publikacji wspomina czasy, gdy sama siedziała w szkolnej ławce. Szczególne miejsce w jej pamięci zajęli nauczyciele, którzy – jak podkreślała – nie tylko rozwijali jej zainteresowania, ale także kształtowali osobowość.

Wymienia m.in. wychowawczynię Barbarę Rutkowską, nauczycielkę języka niemieckiego, która rozbudziła w niej zainteresowanie tym językiem i wpłynęła na wybór dalszej drogi. Pisała też o Marlenie Peplińskiej, nauczycielce języka polskiego, oraz Annie Głuchowskiej, nauczycielce wychowania fizycznego.

– Liceum to dla mnie przede wszystkim relacje, jakie tutaj nawiązałam jako uczennica, lecz także później jako nauczycielka i dyrektor. Wspominam zatem i będę wspominać w przyszłości ludzi, których tu spotkałam i spotykam wciąż każdego dnia – pisała.