To już się przedawniło – wspomnienia absolwentów Mechanika

Jedni przyznali się do dopisywania ocen. Inni do tak „wielkiej miłości” do języka rosyjskiego, że poprawiali go co pół roku. Niektórym za skórę zaszła matematyka. Byli też prymusi, i ci, którzy grali w piłkę. Absolwenci Mechanika mieli co wspominać.

Najgorsi, czyli najlepsi

Zaczynało ich 42. W piątej klasie było tylko 17. Ale za to na jubileusz przybyło 11. W czwartej klasie ich wychowawcą został Wiesław Kleczkowski. To jemu po latach przypisują przemianę „najgorszej klasy” w najlepszą. Sami uważają, że łatkę najgorszych przypięto im, bo „po prostu żyli”. Byli aktywni, uprawiali sport, mieli własne pomysły.

Po czterdziestu dwóch latach nikt nie robił już wielkiej tajemnicy z tego, że niektórzy potrafili też dopisać sobie ocenę.

– To pewnie przedawnieniu już uległo – skwitował jeden z absolwentów rocznika 1984.

O dobre stopnie czasem rzeczywiście trzeba było walczyć. Rysunki techniczne powstawały tuszem i potrafiły zająć całą noc. Błąd pod koniec pracy oznaczał zaczynanie od nowa. Matematyka należała do najbardziej wymagających przedmiotów, ale i język rosyjski miał swoich stałych bywalców na poprawkach.

– Nie było semestru, żebym nie poprawiał – przyznał jeden z absolwentów.

Niedostateczny na dobry początek

Tadeusz Gruchała zaczynał zupełnie inaczej. Dzięki bardzo dobrym wynikom w podstawówce został zwolniony z egzaminów wstępnych. Na świadectwie miał dziewięć piątek i sześć czwórek. Na jednej z pierwszych lekcji fizyki nauczyciel zapytał, który uczeń dostał się do szkoły bez egzaminu. Gruchała miał trzy sekundy, żeby zdecydować, czy się przyznać. Przyznał się. Został wezwany do tablicy i dostał ocenę niedostateczną.

Kilka lat później ten sam nauczyciel wpłynął na jedną z najważniejszych decyzji w jego życiu. Gruchała kończył technikum i szykował się już do pracy, ale usłyszał, że ma zdawać na maturze dodatkowo fizykę i chodzić na fakultety. Posłuchał. Z technika obróbki skrawaniem został inżynierem budownictwa.

Za niski sufit na kozła

Jakub Grodzicki pracę jako nauczyciel wychowania fizycznego rozpoczął zaraz po ukończeniu studium nauczycielskiego. Od swoich uczniów był starszy zaledwie o trzy–cztery lata.

– Na zajęcia przychodziło 40–46 chłopców. Nie było jeszcze gmachu obecnej szkoły. „Sala gimnastyczna” mieściła się na parterze budynku, w którym dziś jest internat. Nawet ze skoku przez kozła musieliśmy zrezygnować, bo najwyżsi uderzali głową w sufit. Słupy wspornikowe na środku też utrudniały życie – wspominał.

Większość lekcji odbywała się więc na dworze. Zimą uczniowie chodzili na łyżwy na zamarznięte Jeziórka.

Na jubileuszu Jakub Grodzicki spotkał się także ze swoimi dawnymi uczniami, którzy trafili do Mechanika po dwuletniej szkole zawodowej. W ciągu trzech lat musieli przyswoić program pięcioletniego technikum.

– Mieliśmy po dziewięć, dziesięć godzin zajęć codziennie. A i tak był jeszcze czas na inne rzeczy. Ja na przykład tańczyłem w zespole ludowym przy Domu Kultury u Izy Tyndorf. Jeździliśmy po Polsce na występy. Człowiek był młody, to wszystko się udawało – wspominał jeden z absolwentów.

Fach w ręku

Henryk Grześ trafił do Mechanika, choć znacznie bliżej było mu do przedmiotów humanistycznych. W domu ważniejszy okazał się jednak argument praktyczny.

– Rodzice uważali, że trzeba mieć fach w ręku – wspominał.

Tym bardziej bolała go trójka z historii. Był przekonany, że nauczyciel nie zawsze szczególnie wnikliwie czytał jego prace. Okazja do rewanżu przyszła podczas matury. Po obronie pracy dyplomowej (na czwórkę z plusem) nauczyciel miał powiedzieć:

– Grześ, ja nie wiedziałem, że ty taki jesteś. 

– Skąd pan, panie profesorze, mógł wiedzieć, jak moimi kartkówkami pan rozpalał w piecu? – odpowiedział Henryk Grześ.

Dostał za to brawa.

Po lekcjach była piłka. Absolwenci pamiętają zwłaszcza mecze piłki ręcznej Sierpca z Wisłą Płock i rywalizację, która ściągała kibiców. Dobre miejsce do oglądania spotkania było na wagę złota. Jedną z takich „lóż” stanowił budynek toalety od strony ul. Świętokrzyskiej. Najważniejsza była wysokość. Z góry było widać najlepiej.

Suwak logarytmiczny

Zbigniew Garwacki dobrze wspomina fizykę i zajęcia z przysposobienia obronnego.

– Biegaliśmy w maskach przeciwgazowych. Mieliśmy lekcje strzelania. Sądzę, że takie rzeczy powinny być również wprowadzane do edukacji, szczególnie dla młodych chłopaków – stwierdził.

Zupełnie inny rodzaj precyzji był potrzebny na rysunku technicznym. Trzeba było znać zasady kreślenia, grubości linii i umieć przenosić wymiary na papier. Do obliczeń służył natomiast suwak logarytmiczny, dziś dla wielu uczniów będący już przedmiotem z innej epoki.

Wspomnienia zostały również po zajęciach, które niewiele miały wspólnego ze szkolną ławką. Uczniowie jeździli na wykopki i sadzenie lasu.

Mechanik z przypadku

Mariusz Krogulski chciał zostać mechanikiem samochodowym. Nie udało mu się jednak załatwić praktyk, więc wybrał technikum i mechanikę precyzyjną. Nawet to nie poszło od razu zgodnie z planem. Nie zdał egzaminów wstępnych. Do szkoły dostał się dopiero wtedy, gdy ktoś zrezygnował.

Mechanika precyzyjna nie ma nic wspólnego z jego zawodem. Za to informatyka, którą poznał w szkole, już tak. Chodził na lekcje, a także na kółko informatyczne prowadzone w sali komputerowej w internacie. Ostatecznie z informatyką związał się zawodowo.

– A wszystko zaczęło się tutaj, w Mechaniku – stwierdził.