materiały partnera
Dla sporej części kierowców w Polsce pierwsza jazda z trójramienną gwiazdą na masce zdarzyła się nie w dużym sedanie, tylko w skromnym, kanciastym 190. Mercedes W190, fabrycznie oznaczony jako W201, zadebiutował w grudniu 1982 roku jako zupełnie nowy pomysł na markę, która wcześniej budowała wyłącznie auta duże i drogie. Mały Mercedes trafił pod strzechy w sposób, w jaki żaden wcześniejszy model tej firmy – i to on, a nie flagowe limuzyny, uczył jeździć całe roczniki kierowców.
Na początku lat 80. oferta Mercedesa kończyła się na średniej klasie reprezentowanej przez W123. Mniejszego, tańszego modelu po prostu nie było – w centrali długo uważano, że gwiazda na kratce grilla zobowiązuje do rozmiaru. W201 przełamał tę zasadę i wprowadził do gamy zupełnie nową, czwartą serię: mniejszą i bardziej przystępną niż wszystko, co marka robiła wcześniej. Dla kupujących oznaczało to coś prostego – Mercedesa można było mieć, nie kupując od razu dużego sedana na kredyt całego życia. Mały Mercedes szybko stał się więc pierwszym autem tej marki, na które naprawdę było stać młodszych, mniej zamożnych kierowców, i właśnie dlatego tylu z nich zaczynało jazdę od niego.
Za kształt 190 odpowiadał Bruno Sacco, szef stylistyki Mercedesa, który rok wcześniej kończył prace nad dużą klasą S (W126). W nowym modelu zastosował gładkie, klinowe nadwozie z plastikowymi zderzakami i osłonami progów, dzięki czemu auto osiągnęło współczynnik oporu powietrza 0,33 – najniższy spośród wszystkich sedanów Mercedesa tamtego okresu. Sam Sacco przyznawał później, że to właśnie ten projekt lubił najbardziej, bo zaważył na wizerunku marki mocniej niż niejeden model flagowy. Styl W190 był surowszy i bardziej kanciasty niż u późniejszych następców, ale to właśnie ta prostota nadwozia sprawia, że dziś bywa odbierana jako ponadczasowa, podczas gdy niejeden model z lat 90. już się zestarzał. Pod nadwoziem W190 zadebiutowało też wielowahaczowe zawieszenie tylnej osi, które Mercedes przeniósł później do kolejnych modeli, w tym do W124 i sportowego roadstera R129. Dobrze zachowane egzemplarze tamtej generacji przetrwały w najróżniejszych częściach kraju i trafiają dziś także do regionalnych serwisów zajmujących się klasykami, w tym do skupu samochodów w województwie mazowieckim, razem z nowszymi autami tej marki.
190 zapisał się też w historii sportu, i to zanim zdążył się zestarzeć. Na potrzeby wersji sportowej Mercedes zlecił brytyjskiemu Cosworthowi opracowanie głowicy do 2,3-litrowego silnika – tak powstał model 190E 2.3-16. Żeby pokazać jego możliwości, 12 maja 1984 roku, przy okazji otwarcia nowego toru na Nürburgringu, zorganizowano wyścig dwudziestu identycznych egzemplarzy, do których zasiadły największe nazwiska ówczesnego wyścigowego światka – Niki Lauda, Alain Prost, Carlos Reutemann, Stirling Moss, James Hunt czy Keke Rosberg. Wygrał wtedy mało jeszcze znany Ayrton Senna, a jego samochód z tamtego wyścigu trafił później do kolekcji Mercedes-Benz. Dla marki była to świetna reklama – pokazywała, że nawet najmniejszy model potrafi trzymać się rywali z zupełnie innej ligi.
Cztery dekady po premierze 190 funkcjonuje już jako pełnoprawny youngtimer, a ceny zadbanych egzemplarzy od kilku lat systematycznie rosną, szczególnie wersji z mocniejszymi silnikami. Problem w tym, że większość aut tej generacji przeszła przez ręce kilku właścicieli bez przeglądów blacharskich, więc dobry stan nadwozia zdarza się rzadziej niż dobra mechanika. Dlatego coraz częściej taki samochód trafia do skupu zabytkowych Mercedesów, zgłaszany po marce, modelu, roczniku, przebiegu i realnym stanie – dokładnie tak samo jak każde inne auto, tylko z uwzględnieniem tego, że od klasyka oczekuje się czegoś innego niż od codziennego użytkowego samochodu.
Nie każdy W190 doczeka renowacyjnego garażu – większość stoi po prostu zapomniana, bo naprawa korozji w progach czy podłodze kosztuje więcej, niż właściciel jest w stanie realnie odzyskać. Renowacja ma sens głównie wtedy, gdy auto ma rzadszą wersję silnikową albo komplet oryginalnej dokumentacji. Przy zwykłym, mocno już wyeksploatowanym egzemplarzu taka kalkulacja rzadko wychodzi na plus, zwłaszcza jeśli auto stało nieużywane przez lata i straciło ważne OC oraz przegląd. W innych przypadkach łatwiej pomyśleć o sprzedaży Mercedesa W190 w obecnym stanie – również uszkodzonego, skorodowanego czy niejeżdżącego od lat, bo tego typu egzemplarze i tak trafiają do ludzi szukających konkretnego auta do remontu, a nie idealnej sztuki z salonu. Formalności zamykają się w umowie kupna-sprzedaży podpisanej na miejscu, a gotówkę dostaje się od ręki, zaraz po złożeniu podpisu.
