Nie w pracowni, nie przy biurku. Najczęściej gdzieś nad jeziorem, w lesie, w miejscu, które akurat „nadaje się do malowania”. Tak o swojej pracy mówił Wojciech Adam Witkowski podczas wernisażu w Gminnej Bibliotece Publicznej w Rościszewie. I to właściwie najlepiej tłumaczy tę wystawę.

Wojciech Witkowski jest sierpeckim malarzem, którego nie trzeba przedstawiać. Często można go spotkać przy malowaniu – czasem w otoczeniu młodzieży, czasem z seniorami. Jest organizatorem wielu plenerów i to dla niego przyjeżdżają artyści, by malowali najpiękniejsze zakątki miasta i powiatu sierpeckiego. Prace Wojciecha Witkowskiego podziwiano na wielu wystawach w kraju i za granicą. Niedawno obrazy artysty można było zobaczyć w Gminnej Bibliotece Publicznej w Rościszewie.

Wszystkiego po trochu

Wystawa w Rościszewie nie miała jednego tematu przewodniego. Fragmenty różnych cykli zostały zestawione razem. Nieprzypadkowo.

 To jest wystawa trochę edukacyjna. Będą przychodzić dzieci, młodzież, więc chciałem pokazać różne rzeczy – tłumaczył artysta.

Na ścianach nie było jednej historii. Pojawiły się pejzaże, kwiaty, martwe natury. Wiele osób rozpoznawało charakterystyczne miejsca, na przykład w skansenie. Wzrok przyciągały zwierzęta: konie, tygrys, niedźwiedź, ptaki.

W bibliotece nie mogło też zabraknąć książek. Sierpecki malarz ozdobił swoimi rysunkami już wiele pozycji. Można było zobaczyć, jak obraz prezentuje się na płótnie i na kartach publikacji.

Jeśli ktoś chciał uzupełnić swoją wiedzę o Wojciechu Witkowskim, to przygotowano też kącik poświęcony jego drodze artystycznej, m.in. wywiady prasowe.

Ciągle w drodze

Podczas wernisażu nie zabrakło słów uznania dla artysty. Podkreślano nie tylko jego dorobek, ale też zaangażowanie w życie kulturalne regionu i pracę z młodymi twórcami. Wystawy gratulowali m.in. wójt gminy Rościszewo Jan Sugajski, radny powiatowy Piotr Rzeszotarski, dyrektor biblioteki Ilona Szmyt i sekretarz gminy Romana Hoffman.

To wszystko zawdzięczam w dużej mierze przyjaciołom, którzy mnie wspierają w tym, co robię – stwierdził Wojciech Witkowski. – Szczególne słowa uznania należą się mojej żonie, Eli, która cierpliwie znosi moją ciągłą nieobecność w domu.

Po oficjalnej części nikt się nie spieszył. Były rozmowy – o obrazach i plenerach, o tym, gdzie jeszcze można malować i co warto zobaczyć.