Aktorka, satyryczka i współtwórczyni Kabaretu Moralnego Niepokoju była gościem kolejnego „Podwieczorku z gwiazdą” w Centrum Kultury i Sztuki. Spotkanie, które poprowadził dziennikarz Leszek Bonar, szybko zamieniło się w serię barwnych opowieści o przypadkach i życiowych zakrętach, które ostatecznie okazywały się początkiem czegoś dobrego.
Katarzyna Pakosińska wychowała się w domu, w którym nauka była czymś naturalnym. Mama była naukowcem, tata inżynierem. Sama przyznawała, że na tle rodziny czuła się trochę czarną owcą. Dostała się do liceum plastycznego. Później marzyła o Akademii Sztuk Pięknych. Ale po maturze zdawała do szkoły teatralnej. Na egzaminie usłyszała jednak opinię, która mogłaby skutecznie odebrać pewność siebie.
– Ani amantka, ani charakterystyczna. Jeszcze te zęby. To może na stomatologię? – wspominała słowa jednego z egzaminatorów.
Nie poszła na stomatologię. Po drodze z egzaminów do szkoły teatralnej zahaczyła o wydział polonistyki. Napisała egzamin. Zabrakło jej jednego punktu, by dostać się na studia dzienne. Zamiast szukać innego kierunku, poszła do dziekana. Przekonywała go, że powinien przyjąć ją na studia. Ten dla odmiany zaproponował jej pracę. Tak została woźną na Uniwersytecie Warszawskim. Sprzątała sale, myła okna i parzyła kawę wykładowcom. Jak opowiadała, do każdej filiżanki dołączała krótki wierszyk. Rozpoczęła naukę w trybie zaocznym, a później przeniosła się na studia dzienne. Polonistykę skończyła i jakby przy okazji poznała chłopaków, z którymi stworzyła Kabaret Moralnego Niepokoju.
Miała piętnaście lat, gdy podczas wyjazdu do Gruzji poznała chłopaka, który już pierwszego dnia oznajmił, że zostanie jego żoną. Potem były kwiaty, śpiewanie pod balkonem i pięć lat listów wysyłanych między Polską a Gruzją. Było też porwanie. I oficjalna prośba skierowana do rodziców o jej rękę. A później przyszła wojna. I kontakt się urwał. Po dwudziestu latach pół Gruzji szukało pierwszej miłości pewnej Polki. Katarzyna Pakosińska z wielką swadą opowiadała o efektach poszukiwań i o kolejnej wielkiej gruzińskiej miłości. Poznała go podczas wyprawy na Kazbek. To właśnie on jako pierwszy zorientował się, że jej stan zdrowia jest poważny i pomógł zorganizować pomoc medyczną. Kilka miesięcy później zostali małżeństwem.
Optymistycznego podejścia do życia można się nauczyć.
– Moja radocha życia polega na tym, że kolekcjonuję takie piękne chwile i spełnione marzenia. A żeby z tej czarnej głowy, która często jest jak sitko, one nie wypadły, mam magiczny zeszyt – opowiadała Katarzyna Pakosińska.
Jak przyznała, zapisuje w nim rzeczy, które udało jej się przeżyć, osiągnąć lub o których kiedyś marzyła. Jednym z takich marzeń był tytuł Mistrza Mowy Polskiej.
– Byłam dwa razy nominowana i za trzecim razem wreszcie otrzymałam nagrodę od naprawdę zacnej kapituły. Statuetka stoi na honorowym miejscu. To jest dla mnie ogromne zobowiązanie – mówiła.
Publiczność miała okazję porozmawiać z aktorką, zdobyć autograf, zrobić zdjęcie. Jak zauważyła jedna z uczestniczek, „spotkać się z tak szczęśliwą osobą to jest wielkie szczęście”.
Brak komentarza, Twój może być pierwszy.
Dodaj komentarz
Użytkowniku, pamiętaj, że w Internecie nie jesteś anonimowy. Ponosisz odpowiedzialność za treści zamieszczane na portalu ekstrasierpc.pl. Dodanie opinii jest równoznaczne z akceptacją Regulaminu portalu. Jeśli zauważyłeś, że któraś opinia łamie prawo lub dobry obyczaj - powiadom nas [email protected] lub użyj przycisku Zgłoś komentarz